Medicijnen een placebo?

Geneeskundig hoogleraar Ted Kaptchuk van de Harvard Medical School deed onderzoek naar medicijnen. Slechts 7% werkt echt, de rest is een placebo (neppil) maar dan met ernstige bijwerkingen.

Mobirise

Alternatieve geneeswijzen vaak beter dan medicijnen.


Steeds meer wetenschappelijk onderzoek toont aan dat de mens zelf in staat is het genezingsproces te versnellen door het celgeheugen van onze cellen (Blue Dot Energy) weer aan te spreken zodat genezing van de oorspronkelijke perfectie van lichaam en geest zich kan herstellen.
Er zou veel meer geld moeten worden besteed aan onderzoek naar alternatieve geneeswijzen die zijn gebaseerd op de overtuiging dat ‘energievelden’ eraan bijdragen om onze fysiologie en gezondheid in stand te houden.

Dit is de overtuiging van vele moderne artsen en wetenschappers die zich bezighouden met onderzoek naar de verschillen tussen de werkzaamheid van medicijnen en alternatieve geneeswijzen die door de reguliere geneeskunde gekscherend ook wel placebo’s worden genoemd.
Een placebo is een positief psychisch effect dat optreedt door vertrouwen in de heilzame werking van een behandeling, het placebo zelf geneest echter niets. Ook bij geneesmiddelen treedt placebo op door de verwachting die de patiënt heeft. Echte geneesmiddelen dienen daarom het placebo-effect significant te overstijgen om over "medicinale werkzaamheid" te kunnen spreken, maar dat doen ze niet blijkt uit de volgende informatie.
Omdat Robert Rasmusson geen wetenschapper was en zijn methode een alternatieve geneeswijze is, zijn het merendeel van de artsen en wetenschappers in de reguliere geneeskunde niet bereid enige waarde te hechten aan de werkzaamheid van de energetische natuurgeneeskunde.
Artsen, doktoren, neurologen etc. schermen vrijwel altijd met het wetenschappelijke (dubbelblind) onderzoek van medicijnen dat aantoont dat een medicijn werkt en dat het belang van de gezondheid van de patiënt voorop staat, maar......................als slechts 7% echt werkt, wat dan?

Doorbraak onderzoek medicijnen.
Resultaat werking bedroevend.

Een onderzoeksteam onder leiding van geneeskundig hoogleraar Ted Kaptchuk van de Harvard Medical School heeft het model van het dubbelblinde onderzoek eens kritisch bekeken en is tot enkele verbijsterende conclusies gekomen, die vraagtekens zetten bij de werkzaamheid van medicijnen die momenteel op de markt zijn. Geneeskundig hoogleraar Ted Kaptchuk, die een bijzondere belangstelling heeft voor het placebo-effect – heeft het dubbelblind onderzoek volledig op zijn kop gezet.

Renenesis Atlastherpie, vrouw met nekklachten

Farmaceutische industrie in verlegenheid gebracht door onderzoek hoogleraar Ted Kaptchuk.

Uit een nieuw onderzoek naar het neppilletje (placebo) blijkt dat het een groter effect heeft op genezing dan het gebruikte medicijn.
Een steeds groter wordend probleem voor de farmaceutische industrie is het neppilletje (placebo) dat in, onafhankelijk van de geneesmiddelen industrie, dubbelblind gecontroleerde klinische onderzoeken wordt gebruikt om de werkzaamheid van het onderzochte medicijn aan te tonen. Bij een dubbelblind onderzoek worden patiënten in twee groepen verdeeld, waarvan de ene groep een echt medicijn krijgt en de andere groep het neppilletje, niemand mag weten wie de neppil heeft gekregen. Natuurlijk gaat men normaliter ervanuit dat er veel meer patiënten zich beter gaan voelen  van het medicijn dan van het neppilletje.
Op deze aanname stoelt de moderne geneeskunde.
Maar die aanname klopt helemaal niet. Volgens de laatste klinische dubbelblind onderzoeken blijkt de realiteit heel anders, want veel patiënten ervaren dezelfde verlichting van klachten, en bizar genoeg ook dezelfde bijwerkingen, van het neppilletje als van het middel zelf.
Hier wordt aangetoond dat het neppilletje helemaal geen goede controle is in een dubbelblind onderzoek naar de werkzaamheid van medicijnen.

De kracht van het neppilletje is het best aangetoond bij mensen met de ziekte van Parkinson.
Bij patienten waarvan de productie van dopamine in de hersenen niet goed functioneerde. Toen de patiënten een neppil kregen waarvan verteld werd dat het dopamine bevatte ontdekten onderzoekers aan de universiteit van British Columbia dat de hersenen van de patiënten een substantieel grotere hoeveelheid dopamine produceerden.

Dubbelblind onderzoek medicijnen op zijn kop! Onderzoek toont aan dat een placebo net zo goed of zelfs vaak beter werkt dan medicijnen.

Bij het onderzoek door hoogleraar Kaptchuk kreeg de helft van de 80 proefpersonen te horen dat ze een neppil (placebo) kregen, maar ze kregen ook te horen dat er in gedegen klinisch onderzoek was komen vast te staan dat deze neppillen bijzondere zelf genezende psychische effecten hadden vertoond’.
Om te zien of dit ‘ongeblindeerde’ onderzoek enig verschil te zien gaf, werd een groep van 80 proefpersonen met prikkelbare-darmsyndroom (IBS) in twee groepen verdeeld: de ene helft kreeg het placebo – en wist dat ook – en de andere helft kreeg niets (de controlegroep) maar werd wel in de gelegenheid gesteld een gesprek over zijn ziekte met de begeleider van het onderzoek (therapeut) te hebben. Allen leden aan chronische IBS, met heftige symptomen.
Na drie weken rapporteerde de placebogroep niet alleen meer verbetering van hun symptomen dan de controlegroep – hoewel enkelen in de controlegroep ook verbetering van sommige klachten aangaven – maar het verschil was ook klinisch indrukwekkend. Namelijk, het neppilletje had net zo’n positief effect als een krachtig IBS-medicijn.
Uit een recent onderzoek naar het IBS-medicijn alosetron (niet in Nederland verkrijgbaar ) kwam bij 51 procent een ‘voldoende’ verbetering van de symptomen naar voren – ten opzichte van 59 procent uit de groep van Kaptchuk – ook al wist men in die groep dat men een neppil kreeg.
Het zelfgenezend vermogen door de geest.
Hoe kan dit nu? Hoogleraar Kaptchuk en zijn ervan overtuigd dat de volgende zaken een grote invloed op de werking van de neppil hebben die allemaal de genezende kracht van de geest stimuleren.
1.Er bestond een ‘warme’ en vriendelijke relatie met elke deelnemer en iedereen was ruimschoots in de gelegenheid over zijn ziekte te vertellen. Dat zou kunnen verklaren waarom degenen die zelfs geen placebo kregen soms een verbetering van hun symptomen aangaven.


2. Ondanks dat de deelnemers wisten dat zij een neppil kregen, waren de aantallen die zeiden hier baat bij te hebben veel hoger dan in de gebruikelijke placebogecontroleerde onderzoeken – waarin men niet weet wat men heeft gekregen.
Hoogleraar Kaptchuk gelooft stellig dat dit komt doordat iedereen in de groep wist dat hij een behandeling ‘met zelf genezende effecten’ kreeg, terwijl deelnemers aan de meeste onderzoeken erop rekenen dat ze daarop slechts 50 procent kans hebben.


3. De deelnemers wisten dat ze een placebo kregen, zelfs in de advertentie waarmee vrijwilligers werden geworven werd gesproken van ‘een studie naar een intrigerende geest-lichaam therapie’. Tijdens het onderzoek werd hen ook verteld dat het placebo werkte via het zelf-genezend vermogen van de geest-lichaam connectie. Dat zou het idee hebben kunnen doen postvatten dat het placebo zelf die genezende eigenschappen had. Dat idee werd nog versterkt omdat ze daadwerkelijk een pil kregen.
Na afloop zei Kaptchuk in een interview dat ‘deze uitkomsten suggereren dat meer nog dan alleen het positief denken, het medische ritueel een belangrijke rol heeft gespeeld’.
Critici kunnen hiertegen nog steeds inbrengen dat de resultaten waren gebaseerd op alleen positief denken of subjectieve pijnmeting. Kaptchuk wijst er echter op dat dit bij een ‘wetenschappelijk’ onderzoek niet anders is. Veel ziekten als bijvoorbeeld depressie en chronische pijn zijn uiteindelijk op persoonlijke ervaring gebaseerd en medicijnenfabrikanten beschouwen dit als geldige onderzoeksresultaten.
Uit bovenstaande onderzoek blijkt dat het niet veel uitmaakt wat we nemen, een neppil of een medicijn.  De klik met de helende persoon, de energie en aanraking en de uitvoering van een behandeling, de verwachting dat we zullen genezen – met andere woorden onze gedachten over genezing – blijken uit deze onderzoeken steeds weer de werkelijke heler.
Als dat zo is, dan is een groot deel van de reguliere geneeskunde een placebo.


Conclusie: dan werkt de Atlastherapie van Regenesis dus ook. Wij kunnen ons zelf, soms met een beetje hulp, gewoon helen!!

Regenesis
Atlastherapie therapeuten
zijn opgeleid door de 
Quantum-Academy
www.quantum-academy.net



Gecertificeerde Regenesis-Healing practitioners en therapeuten geven een behandeling in de Atlastherapie.
Ze zijn professioneel opgeleid, hebben een hogere medische basiskennis en de meesten zijn aangesloten bij een of meerdere beroepsverenigingen.

Neem contact op